10 Δεκ 2016

Θα έρθει η ώρα....



Γράφει ο Επίσκοπος Σουρόζ Anthony Bloom: Πριν λίγα χρόνια μια νέα κοπέλα που έπασχε από ανίατη ασθένεια έγραφε: «Πόσο ευγνώμων είμαι στο Θεό για την αρρώστια μου. Καθώς αδυνατίζει το σώμα μου, το νιώθω να γίνεται όλο και πιο διάφανο στις ενέργειες του Θεού». Της απάντησα: «Να ευχαριστείς το Θεό γι’ αυτό που σου έχει δώσει, αλλά μην περιμένεις να κρατήσει αυτή η κατάσταση. Θα έρθει η ώρα που αυτό το αδυνάτισμα του κορμιού σου θα πάψει να σε κάνει να αισθάνεσαι πνευματική. Και τότε θα πρέπει να εξαρτάσαι από τη Χάρη και μόνο».
Λίγους μήνες αργότερα μου ξανάγραψε: «Έχω τόσο εξασθενήσει, που δεν έχω πια τη δύναμη να τρέξω να ακουμπήσω στο Θεό. Το μόνο που μου μένει είναι να σιωπώ, να παραδίδω τον εαυτό μου ελπίζοντας ότι ο Θεός θα έρθει προς εμένα». Και πρόσθεσε αυτό που πρέπει να προσέξουμε από όλη αυτή την ιστορία: «Προσευχηθείτε στο Θεό να μου χαρίσει το κουράγιο να μην προσπαθήσω ποτέ να κατασκευάσω μια ψεύτικη παρουσία για να γεμίσω το τρομερό κενό που αφήνει η απουσία Του».

9 Δεκ 2016

Πες του τι αντέχεις να σου πει τι μπορεί....


Δεν μπορούμε εμείς να πούμε πως θα είναι ο άλλος στην ζωή του. Το πώς θα επιλέξει να ζήσει είναι δική του ευθύνη. Ο Θεός σέβεται απόλυτα την ανθρώπινη ελευθερία. Ποιοι είμαστε εμείς, να την αμφισβητήσουμε; Εμείς μονάχα μπορούμε να πούμε τι αντέχουμε και τι δεν αντέχουμε. Να φανερώσουμε στον άλλο ότι αυτό που κάνει και ο τρόπος με τον οποίο μας φέρεται, μας ξεπερνάει και δεν μπορούμε να τον βαστάξουμε, αλλά έχει κάθε δικαίωμα να ζήσει όπως θέλει. Απλά εμείς δεν το αντέχουμε. Ο Θεός βέβαια δεν τον κατακρίνει και δεν έχει κάποιο πρόβλημα μαζί του, εμείς όμως έχουμε και υποφέρουμε, γιατί πολύ απλά δεν είμαστε Θεοί. Δώσε στον άλλο να καταλάβει τα όρια σου, για να διαγράψει κι αυτός τα δικά του. Πες του τι αντέχεις για να δει και αυτός τι μπορεί....

π.λίβυος 

8 Δεκ 2016

Ψεύτικες παρουσίες ....


Πολλές φορές στην ζωή μας, μην αντέχοντας να βιώσουμε τον πόνο μιας απώλειας, ενός τέλους και οδυνηρού αντίο, σπεύδουμε να αντικαταστήσουμε με ψεύτικη παρουσία την απουσία που μας άφησε η απώλεια του αγαπημένου μας. Εκείνου που λατρέψαμε ως Θεό ή ως το απόλυτο νόημα της ζωής μας. Όμως ξεχάσαμε ότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει ο Θεός μας, γιατί απλά είναι ένας άνθρωπος με λάθη και αστοχίες, φόβους και πληγές. Και αγάπη σημαίνει να αγαπάς το μη τέλειο. 
Είναι σημαντικό όμως να καταλάβουμε, ότι στην θέση μιας μεγάλης αγάπης δεν μπορεί να μπει τίποτε και κανένας άλλος. Η θέση θα παραμείνει πάντα εκεί. Το μυαλό ξεχνά μα η καρδιά ποτέ. Τις αγάπες δεν την αντικαθιστούμε αλλά της ζούμε στο παρόν στο τώρα στο μετά. Μη βιαστείς να βάλεις κάποιον άλλο στην ζωή σου για να καλύψεις το κενό. Ζήσε την απώλεια. Επίτρεψε στον εαυτό σου να πενθήσει. Να κλάψει να εκφραστεί. 
Ο κάθε έρωτας που ζήσαμε είναι ένας δρόμος που κάπου μας πήγε. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μας και της προσωπικής μας ιστορίας. Το να θέλουμε να το αντικαταστήσουμε είναι αυτοκαταστροφικό. Στην ουσιαστική απουσία του άλλου μην βάζεις ψεύτικες παρουσίες γιατί τα όνειρα σου θα γεμίσουν εφιάλτες.....

π.λίβυος

4 Δεκ 2016

Λαβωμένα χαμόγελα...


Όλες αυτές τις μέρες, στις παρουσιάσεις και ομιλίες, συνάντησα πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Όλοι όμως είχαν κάτι κοινό. Ένα βαθύ λαβωμένο χαμόγελο κι ένα βλέμμα λιμνασμένο σε δάκρυα που έτρεξαν ή ντράπηκαν να απογυμνώσουν το υγρό κορμί τους. Ναι η ζωή αυτή έχει πόνο. Ίσως πολλές φορές φέρεται άδικα. Μα εάν δεν ήταν έτσι δεν θα προσμέναμε την βασιλεία του Θεού. Η δίψα για δικαιοσύνη μας κάνει να περιμένουμε μια άλλη πατρίδα, την γη του «ουρανού». Όμως εάν δεν αποδεχθούμε αυτή την αλήθεια, δεν θα χαρούμε ποτέ. Να πούμε δηλαδή, ναι, στην ζωή κι ας μην είναι τέλεια. Να πούμε θα χαρώ κι ας μην τα έχω όλα. Με αυτά που έχω και μπορώ, θέλω να χαρώ. Άλλωστε η ζωή είναι αρκετά σκληρή και δύσκολη από μόνη της, δεν είναι ανάγκη να την κάνουμε ακόμη πιο δυσβάσταχτη. Στείλε μας Κύριε φως και χαρά, για το σκοτάδι «φροντίζουμε» μόνοι μας…

π. λίβυος

26 Νοε 2016

Ασε τον να κάνει λάθος...


Δεν μπορούμε πάντα να βοηθήσουμε τον άλλο που βυθίζεται. Όταν ειδικά το χέρι που του απλώσαμε το δάγκωσε για να χαθεί στις θύελλες και τους αγέρηδες. Τον αγαπάμε κι υποφέρουμε όταν βλέπουμε να χάνεται, μα δεν είναι πάντα δυνατό να κάνουμε κάτι γι αυτό, όταν εκείνος δεν μας το επιτρέπει. Τότε πρέπει να έχουμε την ταπείνωση να αποδεχθούμε ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, ούτε σούπερ ήρωες. Η αγάπη μας γι αυτόν είναι ο σταυρός μας. Γιατί αγάπη πολλές φόρες σημαίνει σιωπή ή ακόμη και απόσυρση, ώστε να δώσεις το δικαίωμα στο άλλον να κάνει λάθος….


π.λίβυος

20 Νοε 2016

Τσάμπα Κλάψα....


Όταν από μικρός έχεις μάθει να ζεις στην ηδονή της γκρίνιας, τότε όλο τον κόσμο να σου χαρίσουν εσύ πάλι θα διαμαρτύρεσαι για την μαύρη σου την μοίρα. Δεν αντέχεις την αγάπη γιατί σε φοβίζει και σε αγχώνει. Νιώθεις την αγάπη να σε πιέζει, να σε δεσμεύει. Γιατί μέχρι σήμερα στην ζωή σου, έχεις παίξει τον ρόλο του ανθρώπου που δεν τον αγάπησε κανείς και όλοι τον αδίκησαν. Μέσα από αυτόν τον ρόλο, έμαθες να συνδέεσαι να ζεις και να υπάρχεις. Οπότε μέσα σου διερωτάσαι, «Τώρα δεν θα είμαι πια αδύναμη; Τώρα με αγάπησαν ε; Μου έδωσαν και μου πρόσφεραν και πρέπει και εγώ να ανταποκριθώ; Πρέπει κάτι και εγώ να δώσω και να χάσω ε; Μα εγώ μέχρι σήμερα μόνο ζητούσα και έπαιρνα. Τώρα πρέπει να δώσω; Δηλαδή τώρα δεν έχω καμία δικαιολογία για τα λάθη και τα πάθη μου;». Πολλές φορές δεν θέλουμε το θαύμα της αγάπης στην ζωή μας, γιατί η αγάπη σημαίνει ευθύνη και θυσία. Σημαίνει ωριμότητα απέναντι στην ζωή και την ευτυχία. Και η «ευτυχία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται», έχει κόστος το οποίο όμως δεν είναι όλοι έτοιμοι να το πληρώσουν γιατί έμαθαν στην τσάμπα κλάψα….

π.λίβυος 

19 Νοε 2016

Όταν σε συκοφαντούν...


Σε κατηγορούν, σου φέρονται αχάριστα και σε αδικούν; μην απαντάς. Σιώπα. Δείξει ότι δεν ζητάς καμιά δικαίωση από τον κόσμο της ψευτιάς και της υποκρισίας τους. Θυμίσουν ότι κανείς ποτέ δεν ξεχώρισε δίχως να λασπωθεί και ότι δεν μπορείς να αναστηθείς εάν δεν σταυρωθείς. Οπότε όσο σε λασπολογούν εσύ θα ανθίζεις και όσο σε βρίζουν θα μοσχοβολάς. Τότε θα νιώσεις μια βαθιά ηρεμία και γαλήνη. Μια γλυκιά αίσθηση αγκαλιάς θα κυκλώσει το κορμί σου και η καρδιά σου θα πλημμυρίσει από φως. Είναι η Χάρις του Θεού, που αγκαλιάζει ό,τι ο κόσμος αφήνει ορφανό...

π.λιβυος

13 Νοε 2016

Σαπίζουμε στο "σίγουρο"......


Μόλις τελειώσαμε την Θεία Λειτουργία. Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη. Και σκεφτόμουν, πόσο εύκολο τελικά είναι να «αγαπήσουμε» όλο τον κόσμο και πόσο δυσκολευόμαστε να νιώσουμε κατανόηση, συγνώμη, νιάξιμο και αγάπη για τον πλησίον μας, το διπλανό μας, τον οικείο μας, αυτό που ζει δίπλα και ανάμεσα μας. Ξέρεις, η βεβαιότητα, η αίσθηση ότι ο άλλος είναι σίγουρος, δικός μου, μου ανήκει, μας αρρωσταίνει. Δημιουργεί μέσα μας μια βεβαιότητα που λιμνάζει λασπόνερα. Σαπίζουμε στο "σίγουρο". Γι αυτός ίσως «στεριώνουμε εκεί που διαρκώς αμφισβητούμε» ή βρίσκουμε μονάχα αυτό που κάποτε χάσαμε. Πάντως να το θυμάστε τον θησαυρό μας κάποτε τον κρατούσαμε αγκαλιά…...

π.λίβυος